„— Aaaaaaaa! — cjługi ten i przeciągły jęk dziewczęta wydały z siebie chórem. Loch bowiem znalazł Easter.
Oczywiście, że ją znalazł. Oto mokre ramię prześlizgiwało mu się przez ręce. Złapał ją za włosy, jak to chłopcy, którzy zawsze chwytają to, na co mają ochotę, w obawie, że ich ubiegnie niewidzialny przeciwnik. Przylgnął do niej pod wodą. Następnie wychylił głowę, puścił fontannę wody z ust i sapiąc jak lokomotywa wypłynął z nią na brzeg.
Teraz nadeszła pani Gruenwald. Zatrzymała się gwałtownie nad brzegiem jeziora i zaczęła wymachiwać rękami. Bluzka wysunęła jej się ze spódnicy, ukazując rozsznurowany gorset. Był koloru jaskrawoczerwonego, co dziewczęta stwierdziły z satysfakcją. Głos jej był jednakże dosyć groźny.
— W tej chwili wychodzić mi z wody! Jazda z jeziora! Parnell! Dyscyplina! Wygońże je natychmiast! »
— Jedna się utopiła! — pisnęła nieszczęsna panna Moody.
Loch stał nachylony nad Easter. Wyciągnąwszy ją za ramię na brzeg, rzucił ją na ziemię jak kupę starych szmat, po czym posadził złożoną jak scyzoryk. Otrząsnął się z wody na słońcu jak pies, smarkał, pluł, wytrząsał wodę z uszu, wszystko to ruchami powolnymi, starannymi jak w transie, jakby nie zdawał sobie sprawy z tego, że zakłóca dyscyplinę obozową i denerwuje panią Gruenwald. Exum zaczął teraz wołać panią Marybelle Steptoe, osobę która w poprzednim roku była kierowniczką obozu, lecz zdążyła od tego czasu wyjść za mąż i zamieszkać z mężem w Delcie.“(7)