„— Na śmierć A to niby dlaczego
— Dlatego, że muszę jeszcze dziś wieczorem być w Paryżu! — odpowiedział posępnie Billot, dając Lefrancowi jeden z najbardziej tajemniczych znaków, za pomocą których porozumiewają się członkowie loży wolnomularskiej.
— Ha, w takim razie rób z Margot, co chcesz — odrzekł Lefranc — ale zostaw mi twoją szkapę.
— Zrobione.
— Napijesz się szklankę wina
— Nawet dwie.
— Zdaje mi się, żeś tu nie sam przyjechał.
— A tak. Mam tu ze sobą pewnego dzielnego chłopca, którego zabieram ze sobą... Jest, biedaczysko, tak zmęczony, że nie miał siły tu przyjść. Każ mu dać coś do zjedzenia.
— Zaraz, za chwileczkę.
Obydwaj przybysze wypróżnili w ciągu dziesięciu minut dwie butelki wina, a Pitou ponadto połknął dwufuntowy bochen chleba i pół funta słoniny. Podczas gdy Pitou objadał się, chłopak stajenny, zacna dusza, obtarł go do sucha, niczym ulubionego konia, garścią świeżej koniczyny.
Odświeżony i wypoczęty Pitou wychylił kieliszek wina z napoczętej trzeciej butelczyny, która zresztą przy jego pomocy została wkrótce całkowicie wypróżniona. Wreszcie stary Billot dosiadł Margot, a Pitou wyprostowany jak igła usadowił się za nim na końskim grzbiecie.
Poczciwa klacz, zachęcona ostrogą, mimo podwójnego ciężaru ruszyła żwawo w kierunku Paryża, nie przestając opędzać się od much potężnym ogonem, który jednocześnie strzepywał przydrożny kurz z pleców Pitou i od czrisu do czasu smagał go po chudych łydkach w źle opiętych pończochach.“(12)