„—Chodźmy stąd. Nie ma czym oddychać,
S t e t s o n — popularna marka kapeluszy o szerokich rondach.
a do bufetu na pewno nie dociśniemy się.
Spójrz!
Istotnie, sytuacja przy bufecie przedstawiała się beznadziejnie. Ci, którzy dopchali się tam pierwsi, sterczeli nadal wzdłuż szynkwasu, za nimi tkwił nieruchomo drugi rząd ludzi wyciągających ręce ponad ramionami rzędu pierwszego, krzycząc do karczmarza, który podawał butelki z whisky lub pełne żółtawego napoju szklanki. Czynił to z wprawą cyrkowego żonglera. Obok niego podobną czynność spełniał nie znany Karolowi mężczyzna, zapewne pomocnik Musgravea.
Trzeci szereg napierających na bufet nie miał już doń żadnego dostępu. Klepano po ramionach poprzedników, prosząc o przekazanie zlecenia obsłudze bufetu. Zlecenia były proste, chodziło wyłącznie o trunki, nikt nie zamawiał jedzenia. Lała się whisky, lało się piwo, a niekiedy woda sodowa dolewana do szklanek, co zresztą wywoływało ironiczne uwagi widzów. Ponad ramionami wędrowały flaszki różnej barwy i kształtu, przenoszone następnie na stoły, przy których panował ścisk nie mniejszy niż przy bufecie.
W miarę jak ubywało w butelkach, wzmagał się gwar, improwizowane chóry śpiewały po kątach sali, ale co śpiewały, tego Karol ani rusz nie potrafił rozróżnić. Czuł się jak otumaniony w tym hałasie, w wyziewach alkoholu, w kłębach nie najlepiej pachnącego dymu fajek i cygar. Miał tego wszystkiego zupełnie dosyć.“(11)