„szość jednego partnera seksualnego przez całe życie. Stwierdzono, że wraz ze wzrostem liczby partnerów rośnie odsetek zachorowań na raka. Sprawę czynnika męskiego starano się wyjaśnić najpierw u Żydówek, u których także niski procent zachorowalności wyjaśniano obrzezaniem partnerów, a więc zmniejszeniem ekspozycji narządu rodnego na smegmę (mastkę), która sama (lub zawarte w niej czynniki) miałyby powodować nowo tworzenie. Ale odsetek ten nie wzrasta u nich przy współżyciu z partnerami nieobrzezanymi. Jednoznaczne rozstrzygnięcie tego problemu jest trudne, choćby z tej prostej przyczyny, że ok. 30% tych kobiet w ogóle nie wie, czy ich partner jest obrzezany. Ponadto i tak, pomimo obrzezania oraz idealnej higieny osobistej i tylko przy jednym partnerze, kobiety te zapadają na raka.
Jednak nie ulega wątpliwości istnienie czynnika męskiego, skoro udowodniono częstsze występowanie tego raka u kobiet, których mężowie wykonują pewne zawody. Co więcej, opisano przypadki częstszego zachorowania u kolejnych żon tego samego partnera, o ile pierwsza z nich zmarła z powodu raka szyjki macicy.
Rak szyjki macicy rzadko występuje przed 20 rokiem życia, po czym zachorowalność i śmiertelność szybciej niż w ogólnej populacji kobiet, wzrasta do 65 roku, ale później maleje z większą szybkością. Spadku tego nie obserwuje się u Murzynek, u których rak szyjki występuje parokrotnie częściej. Decydującym okazał się tutaj jednak nie czynnik rasowy, lecz ekonomicznosocjalny, gdyż badania porównawcze kobiet o jednakowym standardzie życiowym nie wykazały różnic.“(6)